Groen als gras (g)een blauwtje lopen

Ik stap het gras op, doe mijn schoenen uit en haal diep adem. Heel even sluit ik mijn ogen. De grassprieten kriebelen als een zacht tapijt onder mijn voeten. Ik zie mezelf staan, zo uit een scene van een reclame voor een bronwater merk. Ik ben naar buiten gelopen via het bedrijfsrestaurant van de webwinkel waar ik net een week werkzaam ben. De lunchpauze begint zo en over een paar minuten lopen de eerste mensen naar buiten om te lunchen. Het is juni en de zon en voel ik branden op mijn huid. Daarnaast is er vooral een ongemakkelijk gevoel over de blote-voeten-ik-drink-bronwater-scene. Ik besluit – met mijn schoenen in een hand, een dopperfles met kraanwater in de andere – verder door het gras te lopen. Opgelucht om het kantoor even achter mij te laten.

Het dempende, benauwende en vooral muffige klimaat…

Een jaar daarvoor nam ik het besluit niet zomaar meer een kantoor binnen te stappen. Niet meer achter een scherm te gaan zitten en klanten aan de lijn te krijgen. Zonde van mijn tijd en energie vond ik. Wat dan wel, wist ik niet zo goed. Dat ging ik vastberaden, om te ontdekken wat dat dan wel was, verder onderzoeken. Ondertussen had ik een weerstand ontwikkeld tegen blauw tapijt. Het dempende, benauwende en vooral muffige klimaat leek erger te worden door het laagpolig polyether op kantoorvloeren. En dat jaar erop solliciteerde ik bij een bedrijf waar blauw niet alleen in de online winkel, maar binnen de gehele kantoortuin volledig was doorgevoerd. Op mijn eerste werkdag bij het uitstappen op de vijfde verdieping keek ik naar beneden: donkergrijs tapijt. Gelukkig was dat niet de reden dat ik besloot weer een kantoor binnen te stappen.

Het is in lijn met wat ik wil in mijn leven als vrije geest

Ik kijk met een tevreden gevoel terug op die eerste week. Naast de wandeling op het gras, is er genoeg waar ik ook naar uit kijk en blij van word. Voorzien van een nieuwe laptop kan ik elke ochtend op zoek naar een andere werkplek met uitzicht op het Amsterdam-Rijn kanaal. Op mijn bureau staat geen telefoon waar ik op een starttijd hoef in te loggen. Nog beter wanneer ik elke dag wil beginnen mag ik zelf bepalen. En via Skype bel ik degene op die ik ook op dat moment wil spreken. Tijdens mijn sollicitatie heb ik aangegeven dat ik geen negen tot vijf mentaliteit heb. Mijn eigen werktijd bepalen is een must en dat is hier binnen dit bedrijf geen enkel probleem. Net als het zelf inplannen van mijn pauzes. En lunchen kan desgewenst met collega’s. Al is een wandeling naar buiten ook een goed alternatief. Niet voor iedereen is het een geschikte omgeving om naar terug te verlangen, maar voor mij maakte dit wel het verschil om weer een kantoor binnen te stappen. Het is in lijn met wat ik wil in mijn leven als vrije geest: het werken in vertrouwen en uiteindelijk de ultieme vrijheid ervaren in wat ik elke dag doe.

En ja, eigenlijk doe ik ook maar wat, hier buiten op het gazon …

Het einde van het gras is in zicht. Mijn schoenen gooi ik op de grond en ik stap er weer in. De wandeling op het gras heeft nog geen 5 minuten geduurd, maar wat voel ik mij goed. Nog zeker 25 minuten te gaan. Ik besluit de wandeling verder voort te zetten. Ik denk aan de tip van mijn ademjuf. Zoveel mogelijk je voeten de ruimte geven. Liefst geen hakken, wel platte schoenen. En af en toe gewoon de schoenen uit. Thuis, in de tuin. Waar het ook maar kan. Iets met de opwaartse adem… Ik doe eigenlijk ook maar wat, hier buiten op het gazon van een kantorenpark tijdens mijn eerste werkweek.