Eenheid in verscheidenheid

We zijn allemaal een beetje onwennig en nerveus als we tegenover elkaar gaan zitten. De teamleider, ik en mijn als-het-goed-is-toekomstige collega. Het is bijna allemaal al in kannen en kruiken, maar er moet nog even gezeten worden voor een klikgesprek. Ik moest even slikken bij die term, want ja hoe weet je nu of het klikt. Al gauw wil ik voor mijn nieuwe collega klikgeluiden maken, maar bedenk dat me gewoon even voorstellen voldoende is. Een gesprek voeren vind ik niet moeilijk en is ook nog eens mijn dagelijkse bezigheid. Ik bel dan mensen  en vraag wat ze vinden van een bestelling of contact met de klantenservice. Er valt niet veel over te zeggen of mee te pochen op verjaardagsfeestje. Scheelt ook weer, aangezien de behoefte om dat te doen ontbreekt.

“Wat als jullie persoonlijkheden gaan botsen?”

Nadat we onszelf elkaar hebben voorgesteld en rustig zitten begint het klikgesprek. Ik ken de collega die op dezelfde afdeling werkt vooral van gezicht. We hebben elkaar nooit uitgebreid gesproken. Ik ben blij dat ze heeft gereageerd, omdat ik niet meer Remi -als in mijn eentje- het project wil bestieren. Extra hulp is van harte welkom. Ik begrijp van haar dat ze het allemaal als een uitdaging ziet en toe is aan verandering, ten opzichte van haar huidige werkzaamheden. Toch hoop ik vooral op een collega waar goed samenwerken mogelijk mee is. Dat blijkt ook uit de hamvraag: “Wat als jullie persoonlijkheden gaan botsen?”, vraagt de teamleider met een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht. Het is duidelijk dat ik als rustige Remi enigszins verschil van de uitgesproken persoonlijkheid tegenover mij. We kijken elkaar aan en zeggen allebei vastberaden: “Dat zien we wel verder”.

Twee totaal verschillende persoonlijkheden zijn we nog steeds…

Een klikgesprek, weet ik nu, gaat niet om het geven van het gewenste antwoord of het gesprek gaande houden. In een gesprek is denk ik het belangrijkste of je op elkaar kan afstemmen. Ondertussen schrijf ik dit op terwijl dezelfde collega haar laatste dag heeft afgerond op ons werk. Onze samenwerking is uitgegroeid tot een vriendschap. Twee totaal verschillende persoonlijkheden zijn we nog steeds en toch weten we of willen we weten waar de andere graag naar toe wil. In dit geval is dat een andere baan voor haar. Ik kreeg in het begin van onze samenwerking al gauw een bijnaam van haar. Als 32-jarige vrouw vind ik dinnetje Ninnetje enigszins gênant klinken. Naast vele andere bijnamen die ook van haar kreeg introduceer ik het maar. Wat heb ik eigenlijk te verliezen?

…en ik weet dat het inspiratie is voor meer ninekdote’s.

Dit begint al aardig op een zoetsappige feel-good-ninekdote te lijken. We zijn nu maanden verder sinds het klikgesprek en wat is er een hoop gebeurd als dinnetje van mijn collega. Die term durf ik nu wel met trots te gebruiken. Door onze gezamenlijke avonturen is er een enorme verschuiving geweest in mijn dagelijkse leven. Ik ben daar ontzettend dankbaar voor en ik weet dat het inspiratie is voor meer ninekdote’s. We hebben tijdens het klikgesprek gezegd in niet zoveel woorden: Ja, we zijn verschillend in vele opzichten. Maar onze afstemming is wat telt. Ik hoop dat meer mensen een samenwerking als deze mogen meemaken en op die manier een eenheid vormen.