R.E.S.P.E.C.T. 

Gedurende mijn jaren als student Journalistiek heb ik veel te maken gehad met deadlines. Er was een journalistiek principe: tijd is een deadline. En daar moest je je als student te allen tijde aan houden. Deadlines zijn een uitdaging om naar toe te werken, de spanning of het nog gaat lukken. De gezamenlijke verhoging op een redactie van de stresslevel, die je dwingt om keuzes te maken. Allemaal in de naam van een deadline. Het ging mij goed af met de tijd. De bussen en trein haalde ik ’s ochtends, bij mijn bijbaantje begon ik op de afgesproken tijd en overige afspraken gingen op tijd.
Ik besloot dat mijn derde studiejaar een Erasmusjaar zou zijn. Een geschikte locatie had ik gevonden: Aarhus, Denemarken. Op naar de opleiding Journalistiek voor een internationaal tv-programma. Met een auto en aanhanger met wat spullen voor m’n kamer gingen ik met mijn verhuisteam op pad om ’s avonds te arriveren op de plaats van bestemming. Met twee mentorstudenten van de opleiding had ik afgesproken bij het complex waar ik zou komen te wonen. Een uur later dan de bedoeling arriveerden we. De papieren met info van de woning en de sleutel van mijn kamer werd door de twee overgedragen. Moe en blij dat ik vanavond mijn kamer in kon, liep ik richting mijn voordeur. Binnengekomen moest ik eerst een trap op en liep ik een grote woonkamer binnen. Daar zaten een aantal bewoners. Ik werd hartelijk verwelkomt als nieuwe huisgenoot. Op naar mijn kamer. Op de sleutel die ik had gekregen stond nummer 13. Een trappetje omhoog en ik stond voor de deur. Helaas paste de sleutel niet op het slot.

Zonder dat ik me aan mijn huisgenoten kon voorstellen…

Dan maar weer even naar buiten naar mijn verhuisteam, die daar nog stond te wachten. Ik hoorde vanuit de woonkamer mijn naam. Een van mijn mede-verhuizers riep dat ik gauw naar buiten moest komen. Op straat liep een wat oudere man. In gebrekkig Engels en met de nodige Deense scheldwoorden werd mij duidelijk dat deze man de officiële overdracht en inspectie deed. Voordat ik duidelijk kon maken dat ik al bij de kamer was geweest, sommeerde de man mij hem te volgen. Ik liep achter hem de deur door van het huis naast het huis waar ik zonet was geweest. Zonder dat ik me aan mijn huisgenoten kon voorstellen, stormden de man de trap op richting kamer nr. 13. Blijkbaar net als bij de buren de kamer voor een Erasmus-student.

Ondanks de opmerkelijke ontvangst van de huismeester keek ik uit naar de kennismaking met mijn Erasmus-genoten. Het had gesneeuwd en de bussen reden vanuit het studentencomplex minder vaak. Samen met twee toekomstige klasgenoten die ook in mijn wijk woonden liepen we de zaal van de introductie binnen. Er was net een voorstelronde geweest. Een van de docenten vroeg ons zich ook nog even te introduceren: “Hello! I’m Nineke and… I’m too late!” En daar liet ik ’t verder bij. De aanwezigen begonnen hard te lachen. Mogelijk om deze beknopte binnenkomer.

Het was een behoorlijke uitdaging om naast de nachtelijke introductieborrels…

De rest van de week begon met introductielessen over het internationale tv-programma. Stipt om 09.00u begonnen de lessen. Het was een behoorlijke uitdaging om naast de nachtelijke introductieborrels en ook metershoge sneeuw op tijd de klas binnen te lopen. Bij de zoveelste poging om op tijd te komen die week kwam mijn Deens-Amerikaanse docent Nancy tijdens een van de pauzes naar me toe. En ze sprak de wijze Engelse woorden: “Ninnukuh, if you want my respect you need to show me respect. And you are not respecting me by showing up too late, every morning…” Er volgde nog een uitgebreide onderbouwing, waarom ik echt niet te laat moest komen. Ik was al om bij respect. Gelukkig dat na twee weken introductie de lessen om 09.00u werden gereduceerd naar een minimum. Maar respect heb ik voor Nancy tot op de dag van vandaag.