Betonvlechten in Mexico

De prijs voor het te laat komen zou zich na mijn eindexamenjaar vaker aandienen. Tijdens mijn studie kreeg ik die dan ook in een andere vorm dan die van de prijsbeker bij het eindexamenfeest. Als student Journalistiek diende ik vooral rekening te houden met het tijdsbestek van deadlines, aanvang van tentamens en soms bij colleges. Bij één docent stond je voor een gesloten deur wanneer je te laat was. De nooduitgang mocht (van protesterende studenten) niet op slot en zo kon je dan toch tot grote ergernis van die docent zijn collegezaal binnenlopen.

Onze docenten (en tijd-fetisjisten) deelden ons nadrukkelijk mee…

Vrijheid, blijheid en geen ritje meer richting de conciërge. Dat kon ik wel waarderen. Een fantastische tranquila-bestemming voor een studiereis, namelijk Mexico werd uiteindelijke een Nederlandse uitvoering van alles op (z’n) tijd. Dat de tijden van die reis zo strak waren als die van een Rijn-reisje voor bejaarden werd een behoorlijke uitdaging. Geland en wel in Mexico zou na een paar dagen een bus onze groep naar een volgende bestemming brengen. Onze docenten (en tijd-fetisjisten) deelden ons nadrukkelijk mee dat we met onze bagage tijdig voor het hotel dienden te staan.

Zo gezegd, zo… besloot ik met een studiegenoot nog even de wijk in te trekken om nog wat local goods voor in de bus te scoren. Zomaar een blokje omlopen, was werd er nageroepen niet een goed idee. Naast de tijd, ook niet handig omdat onze veiligheid niet gegarandeerd kon worden. Iets wat regelmatig naar voren kwam in een land dat niet bepaald veilig is voor ‘aanstormende’ journalisten. Het was klaarlichte dag. Gewoon wat boodschappen halen voor onderweg. Niets meer, niets minder. En even weg van wat we allemaal wel niet moesten ontwijken. Dit leek een goed moment ervoor.

 Oeps, over tien minuten zou de bus met of zonder ons vertrekken.

Het ene straatje inlopen en het andere straatje weer uit. Supermarkt daar even checken. En nog eens oversteken. Op de hoek spotten we een bakkerij, perfect om even wat inkopen te doen voor de busreis. Voor de vitrines staan en maar aanwijzen. Heerlijkheid. De telefoon er maar even bij halen voor de tijd. Oeps, over tien minuten zou de bus met of zonder ons vertrekken. Waar kwamen we ook alweer vandaan? Toch maar even heel wat sneller terug lopen. Herkenning van het kruispunt voor ons. Nog vijf minuten voor die bus vertrekt.

Flatsj! Ineens een klodder op mijn hoofd.

Gelukkig, we zien de fastfood-tent in de straat van het hotel. Het gebouw ernaast staat in de steigers. We lopen er onderdoor. Er wordt wat geroepen en gefloten. De bouwvakkers zijn ook hier niet te missen. Flatsj! Ineens een klodder op mijn hoofd. Met mijn handen meteen in mijn haar. Ohnee, het is beton… Aan de overkant staat de bus met de groep studiegenoten. Klaar voor  vertrek. Ik ren voorbij de bus richting de wc de lobby in. Om aangekomen in de wc zoveel mogelijk het beton uit mijn haar en van mijn handen te vegen. Uiteindelijk zit ik dan toch nog in de bus. Een van de docenten begint weer over het gevaar in Mexico. Wijzend op de gerichte aanval van een Mexicaanse bouwvakker die mijn haar wilde betonvlechten. Best een goed excuus om met de bus wat later te vertrekken.