Geen vrijheid zonder teugels

Laatst werd mij de vraag gesteld: naar welk moment in je leven zou je graag terug willen keren? Het antwoord wist ik vrij snel te geven. Het gevoel de ultieme vrijheid te ervaren kan in sommige momenten zo concreet tot uiting komen. Ik dacht aan het geluksmoment dat kort daarvoor in mijn geheugen naar boven was komen drijven.

…lastig vond ik het om als enige in mijn omgeving zulke vakanties te maken.

Als kind ging ik met mijn ouders mee op fietsvakantie. Dat was niet altijd even leuk, lastig vond ik het om als enige in mijn omgeving zulke vakanties te maken. Uit de toon vallen, heimwee en soms slechte weersomstandigheden. Dat waren momenten dat ik zou willen dat mijn ouders geen fietsvakantie meer besloten te doen. Een van de vervelendste momenten uit die vakanties viel samen met het eerder aangegeven geluksmoment.

De deur van de woning bij de receptie werd opengegooid.

Onderweg naar familie in Noorwegen kon de dag niet beter eindigen dan op een camping gelegen aan een riviertje, ergens in Noord-Duitsland. Ik zag kinderen kanoën en gezien de zomerse temperaturen kon ik en mijn broer niet wachten dat water in te duiken. Het ene moment liep mijn vader richting de receptie, het andere moment zag ik hem in versnelde pas onze kant opkomen. De deur van de woning bij de receptie werd opengegooid. Daar stond een oudere vrouw met een rood aangelopen gezicht heftig te gebaren. Ze begon met haar armen richting de weg te zwaaien en schreeuwde in het Duits dat er geen plek was voor *zigeuners! De volgende camping bleek 20 km verderop te zijn.

…de reis zelf is wat telt…

Niet het einddoel, maar de reis zelf is wat telt gaf mijn vader vaak aan. Een paar dagen na het wegstuur-debacle troffen we het in Denemarken met de camping. Er stond een mega groot Bart Smit zwembad waar we dankbaar gebruik van maakten. Na het avondeten kwamen kinderen onze kant op gerend, ik werd bij mijn hand gepakt en enthousiast meegetrokken. Verder op stond er een paard en wagen klaar om te vertrekken. Een aantal kinderen zat al in de kar. Ik werd op het bestuurdersgedeelte gezet en kreeg de teugels in handen. Er was misschien één seconde twijfel of ik dit wel moest doen, maar die avond bestuurde ik als 10-jarige een paard en wagen. Dat gevoel van vrijheid en met die teugels een ultiem geluksgevoel in handen. Onafhankelijk als een zigeunerkind.

*Geen vrijheid zonder paarden, Observant, Marie Zwetsloot, 16 september 2010