Digitale draden

Frida Kahlo en ik delen de datum van onze geboortedag.

Ik bezocht ook haar geboortehuis in Mexico. Binnen in de slaapkamer ontroerde het borduurwerk op haar kussen mij nog wel het meest.

Gemaakt toen ze aan bed gekluisterd was door de nasleep van kinderverlamming in combinatie met een zwaar ongeval in haar jeugd, waarbij haar onderlichaam was doorboort.

Dat zoiets gruwelijks tegelijk zoveel schoonheid oplevert in dit borduurwerk.

De kanttekeningen van haar leven zichtbaar op haar beddengoed. Net zo als dat in haar kunstwerken is weergegeven. 

Het kopstuk zou passen op een stukje tropisch katoen

Er zijn seconden, uren en dagen voorbij gegaan voor ik het onafgemaakte eerbetoon voor deze kunstenares er weer bij pakte.

Het plan om haar geborduurde hoofd te pletten tussen een rug en de bank bleef steken.

Het kopstuk zou passen op een stukje tropisch katoen, in elkaar genaaid een kussensloop van een overblijfsel uit een boek met stalen dure stoffen van een interieurwinkel.

Ik kreeg het van de interieurverzorgster die de kunst van het schoonmaken als geen ander beheerst. 

Frida verdient enige égard.

Toch sudderde haar onafgemaakte hoofd jarenlang in een kartonnen tasje van een inmiddels gesloten lingeriewinkel voor onconventionele maten.

Daarin verstopte ik het gekregen en gekochte borduurmateriaal. Een hobby bestaande uit overblijfselen van mijn leven riskeerde de doofpot. Perfectionisme lag elke keer op de loer.

Woning verschuivingen, spark’s door Mari Kondo, wegwerp hobby’s, medicinale afleidingen en onechte sympathie voor de artistieke waarde zorgden ervoor dat het tasje met inhoud verborgen bleef.

Weer een verhaal dat je kwijtraakt in een warboel van digitale draden.

En dan blijkt dat de inkt van de pen al is opgedroogd, de punt van elk potlood in mijn hand breekt met elk woord, terwijl de geheimen van het zoveelste Word-bestand grotere chaos in mijn hoofd creëren.

Weer een verhaal dat je kwijtraakt in een warboel van digitale draden.

Frida’s half af geborduurde portret zou ik afmaken met de restjes uit mijn verleden.

Daarmee beëindig ik ook een dwangmatig streven naar perfectie. Overgebleven borduurdraad van DMC rijg ik waar het maar wil.

In de donkere kamers van mijn hart worden emoties als vanzelf aan elkaar geregen.

Draad wint het van het brein.

Woord verliest terrein.