Big Mama is watching you

Kleding wassen in opblaasbare afwasteiltjes is net zo onhandig als het klinkt. Ik was 12 jaar en deed in die teiltjes mijn eigen mini-wasjes op vakantie. We hadden een rustdag en de zon scheen. Een extra scheerlijn werd getrokken tussen de boom en de tent. Met een tube wasmiddel en het opgeblazen teiltje liep ik naar de wasruimte op de camping. En dan wassen maar.

Budgettair en qua rust een prima optie vonden zij.

Zoals ik beschreef in ‘Geen vrijheid zonder teugels’ trok ik en mijn familie op fietsvakantie nog al eens de aandacht. Vaker ook verbaasde gezichten wat er nog allemaal mee kon met de fiets. Inclusief de opblaasbare teiltjes vertrokken we een zomer naar het zuiden van Frankrijk. Mijn ouders hadden een mooie fietsroute uitgezocht, de Groene Weg. Eindbestemming was een plaatsje aan de Middelandse Zee: Saint Marie de La Mere. Vaak kozen mijn ouders voor de campings beheerd door de gemeente. Budgettair en qua rust een prima optie vonden zij. En een voordeel was dat je niet zomaar geweigerd kon worden. Ons tentje stond die zomer regelmatig opgezet tussen behoorlijk grote caravans. In het begin rees de vraag waarom deze units omringd met gemeentelijke luxe hier stonden.

Haar schelle en behoorlijk harde stem galmde…

Tijdens een van die rust- wasdagen stapte uit de caravan tegenover ons een oudere vrouw met lang zwart haar. Ze droeg een lange rok en daarachter verschenen een aantal kinderen. Er werd in een taal die ik niet kende naar elkaar geroepen. Haar schelle en behoorlijk harde stem galmde over het campingterrein en werd door ons daarom al snel omgedoopt tot Big Mama. Ik was net begonnen met mijn was toen ik haar de wasruimte zag binnen lopen met een grote plastic wasteil. Deze werd naast mij neergezet. Met haar handen gebaarde ze alsof ze kleding waste. En ze reikte mij de teil aan. Big Mama bleek een vrouw met een groot, praktisch hart.

Het dragen ervan zou geluk brengen en bescherming bieden.

We wisten gaandeweg dat we met de bewoners van deze caravans dezelfde bestemming deelden: Sainte Marie de la Maire. Het plaatsje is een bedevaartsoord voor met name Spaanse Roma’s. Van mijn ouders kreeg ik na het behalen van de eindbestemming een hangertje uit St. Marie: ‘n abstract poppetje met een regenboog in de handen. Het teken was bedoeld voor degene die Sainte Marie de la Mer bereikten. Het dragen ervan zou geluk brengen en bescherming bieden. Tenminste als we de beschrijving in het boekje over de Groene Weg moesten geloven. Ik dacht aan Big Mama. Na het wassen bracht ik de teil terug en bedankte haar. Bij het vertrek van de camping groette ze ons met een kort knik. In haar ogen een vriendelijke, zachte blik. Alsof zij wist wat onze eindbestemming zou zijn.