Pulseren

De deuren bij halte IJsselstad vliegen open. Een oudere dame stapt in. Ze draagt knalrode Daphne Schippers schoenen met van die elektronische pulsering in de zool. Te koppelen aan een defibrillator. Levensverlengende schoenen. Bij de spelen in Rotterdam waren balance shoes nog artificiële doping. Mijn dochter draagt DShoes. Vast ook als ik haar zo zie. Geen dikke voeten met de laatste loodjes van haar zwangerschap. Ben allang blij dat ik zonder geveinsde pulsering kan lopen. Kan leven. Ach, ouderdom blijft met of zonder gepulseerde schoenen onomkeerbaar.

“Ohnee”, hoor ik naast me. 

Ik schrik op uit mijn gedachten. Zie mevrouw met haar rode balance shoes wankelen. Ze grijpt mijn hoofdsteun vast en mompelt hoorbaar: 

,,Zal je net zien!” 

De deuren sluiten en door de speakers klinkt monotoom: 

,,Please take your seat & fasten your seatbelt. This shuttle will depart from IJsselstad at 10:15.” 

Wel of niet opstaan? Schiet er door mijn hoofd. Niet iedereen is nog gediend van direct  contact. De klok geeft twee minuten aan voor vertrek. 

 ,,Lukt het, mevrouw?” 

Ze draait haar gezicht naar mij toe en glimlacht met paniek in haar ogen.  

,,Mijn ‘bellenssjoe’ hapert”. 

Haar stem slaat bij de -oe over. 

,,Bel-lens-sjoe”, herhaal ik langzaam. 

,,Oh, uw balance shoe?”, reageer ik nu sneller. Ze kijkt naar de grond en zegt hardop: 

,,Van de week in Berlijn haperde die al… toen vergeten een case aan te maken.” 

De lampjes boven de deuren knipperen rood. Het teken dat we vertrekken. 

,,U kunt naast mij zitten”, hoor ik mezelf impulsief zeggen. Snel weer terug naar consent:  

,,Mag ik u een arm geven?” 

,,Graag!”, antwoordt de dame. Ik meen opluchting in haar stem te horen. 

Ik sta op en schuif een stap naar haar toe. Haak mijn arm in haar arm. Zonder pulsering zitten we in twee stappen op onze plaatsen. De shuttle versnelt. Vlug klikken we de gordels vast. Onze hoofden drukken een paar seconden in de hoofdsteunen. 

Weldra in volledig vacuüm kunnen de gordels weer losser. Mevrouw slaakt een hoorbare zucht: ,,hè, hè!” 

Gelukt.” 

Enthousiast over mijn impulsieve daad doe ik er een schepje bovenop: 

,,Gelukt met de case voor Daphne Schippers?” 

Het blijft stil. Mevrouw heeft zie ik rechts van me haar earplugs in en staart naar het scherm voor haar. 

Dit korte verhaal is ingezonden voor de verhalenwedstrijd van ILFU: International Literature Festival Utrecht.