Sterrenstof tot nadenken

‘Heb ik de hoofdrol in mijn leven?’ Deze zin blijft door mijn hoofd spoken na date nummer 5. Een ontmoeting die plaatsvind aan mijn geliefde grachten. Eentje die resulteert in de directe bewondering van het blok creativiteit, integriteit, avontuur en intelligentie dat naast me zit. Hij is weet ik zeker de hoofdrolspeler in zijn eigen leven. 

Het is veel dat voorbijkomt in het uurtje dat we elkaar zien. Het is inspirerend, confronterend en ongemakkelijk tegelijk, want wat heb ik de wereld te bieden. Wat wil ik? Ik ga uit zenuwen door deze spiegeling giechelen. We zijn allebei even oud, maar wat hebben we nodig? We vragen het ons beiden af. Ik denk dat degene naast me vooral meer helderheid wil. Die krijgt hij bij het beoefenen van zijn favoriete sport. Dan komt hij tot zichzelf en kan hij helder nadenken en geniet hij het meest.

Hij stelt me de wedervraag: “Wanneer ben je het meeste jezelf?” Ik heb er geen eenduidig antwoord op. Wat in me naar boven komt is het samen zijn met anderen. En samen in een flow zijn. Er schieten herinneringen voorbij: afgelopen feestdagen, huisfeestjes, de eerste lente-BBQ en fijne andere momenten afgelopen jaar. Ik kan genieten wanneer ik anderen ook zie genieten. Dan zeg ik dat ik het soms fijn vind om bij mezelf te komen door in mijn lijf te zijn. Dat ik dat via ademlessen doe leg ik niet verder uit. Ik weet niet of een samenvatting lukt. Dansen of bewegen helpt mij om in mijn lijf te komen, vat ik het voor hem samen.

De geschiedenis van onze voorouders kan het heden beïnvloeden.

Hij wil mogelijk verder de politiek in en bewustwording creëren van zoveel wat we nog niet weten. De geschiedenis van onze voorouders kan het heden beïnvloeden. Ziedaar! Een gezamenlijke visie. Hij zal die van zijn voorouders delen waar het kan, omdat met kennis vooroordelen of een bepaald star beeld zal veranderen. Bij mij vind ik inspiratie bij de vrouwelijk stamhouders en hij legt uit hoe de vrouwelijke stamleider belangrijk is voor zijn afkomst.

Wat wil ik dan bereiken?”, vraagt mijn date. “Wat wil ik verder?” vraag ik me hardop af. En ik begin een antwoord te formuleren: “Een platform voor verhalen creëren. En daarom zie ik mezelf maar als een schrijver. “Je bent een schrijfster, beaamt hij.” Ik grap meteen nog dat ik het genderneutraal zie. Dan ineens weet ik wat ik verder erover wil zeggen: “Ik zie het als een verzet tegen de digitalisering van de wereld. De digitalisering onderdompelen met emotie in alles wat ik doe. En de uitkomst ervan verwerken in mijn verhalen. Ik creëer en geef mijn verhalen aan wie het maar wil lezen. Dat is mijn gift aan de wereld.” Ik kom dankzij mijn date tot een pleidooi van mijn eigen levenswerk.

Terug naar de ster voor me, die de neiging heeft om weg te schieten.

Hij vertelt me dat hij graag met andere mensen samenwoont. Zijn huisgenoten houden hem een spiegel voor. Zetten hem weer op de grond en dat is belangrijk voor hem. Misschien niet toevallig dat zijn artiestennaam sterrenhemel betekent. Hij legt uit hoe een nummer van hem tot stand is gekomen. De opbouw is gebaseerd op een wiskundige berekening, namelijk die van de zwaartekrachtgolf en ook de theorie van Einstein bekrachtigd. Ik ben al verdwaald in zijn uitleg… Terug naar de ster voor me, die de neiging heeft om weg te schieten. Zal ik hem nog zien? Ik wil het wel, maar ik hoef een ster niet op aarde te houden. Die hoort te schitteren aan de sterrenhemel, net zolang totdat hij vanzelf verandert in sterrenstof.