Hart gaan doet zeer

Ik heb verschillende gedachten over mijn date.
Is dat het bewijs dat ik inderdaad in mijn hoofd zit en niet in mijn hart? Ik wil nu graag in mijn hoofd zijn, want als ik richting mijn hart ga voel ik alleen pijn.

De date zegt tegen me: “Je denkt teveel na. Ook als je een berichtje typt volgens mij, denk je na voordat je antwoord.”
Dat klopt wel. Ik ben zorgvuldig met mijn woorden.
Een mooie verklaring vind ik voor mijn twijfelarij.
Hij is meer een doener dan een denker, zegt de date tegen me.
Een wezenlijk verschil tussen ons. Is dat wel overkomelijk?
“We zoeken allebei gelijkwaardigheid”, zegt het stemmetje in mijn hoofd.
Ik maak me ondertussen nog steeds zorgen om mijn hart.
Die voel ik nog duidelijk en ik fluister in mijzelf er tegen: “Groeipijnen horen erbij”.

Al in elkaar verstrengeld op mijn bank legt de date zijn hoofd op mijn borst en zegt: “Jouw hart klopt snel zeg”.
Gevolgd door een hand op zijn eigen borst: “Volgens mij die van mij ook. Een sporthart heeft iets van 50 slagen per minuut.”
De date bootst het tempo van de hartslag na met een dof ‘toeduff’ geluid uit zijn mond.
Onze hartslagen dringen via mijn oorschelp door onze borstkasten heen. Kunnen we echt naar onze harten luisteren?
Wat zeggen onze harten ons eigenlijk?
Een is eigendom van een fervent roker en de andere drager heeft al jaren geen sportschool van binnen gezien.

De dagen na onze ontmoeting check ik de dating-app en ik zie dat de date actief is geweest.
Mijn hart voelt steeds meer aan alsof er keihard op is getrapt.
Waarom doe ik dit? Waar ben ik mee bezig? Weer die slopende gedachten.
De date gaat niet voor mij kiezen, klinkt het definitief in mijn hoofd.
Mijn hart kermt het nu ook uit van de pijn: “Stop hier mee!”
Dan volgt er een besluit.
Geen date meer voor mij.
Mijn hart verdraagt geen liefdesjunk.