Onderbroekenlol bij de V-lijn

Daar sta ik dan met een grote grijns op de foto. Het is mooi weer, ik heb een zomerse outfit aan en ik sta heel charmant bij een waslijn een grote onderbroek te showen. Naast mij staat de wasmand met daarop een hele stapel van dezelfde exemplaren.  Niet op de foto, maar wel in de buurt mijn oma,  eigenaresse van de was bestaande uit  onderkleding.

Deze is deels nog tastbaar in de vorm van een rok.

Het blijft leuk om vanuit een nostalgie en gemis verhalen te delen over familie, ook wanneer ze er niet meer zijn. Zoals ik eerder beschreef is met name de V-lijn voor mij een bijzonder stukje familiegeschiedenis. Deze is deels nog tastbaar in de vorm van een rok.  Onlangs vroeg iemand aan mij, als je één persoon mocht interviewen, wie zou dat dan zijn? Gezien mijn studie journalistiek een hele leuke vraag. Maar ik wist het ook niet zo goed, wie zou dat dan zijn? Ik antwoordde: “…een overleden familielid”.

Zoiets privé is niet iets om grappen over te maken.

In het kader van onderzoek van de V-lijn zou mijn oma hiervoor in aanmerking komen. Altijd keurig gekleed, zoals ik in een eerdere ninekdote beschreef. Op stap met een mooie handtas en een hoofddoekje op, vastgemaakt met een sjieke speld. Ik stel me zo voor dat bovenstaande onderbroek-anekdote met enigszins gebrom in ontvangst zou worden genomen. Lachen is gezond, maar wanneer iemand dit doet met jouw ondergoed in je handen. Zoiets privé is niet iets om grappen over te maken. Streng kijkt ze me aan. Eens kijken waar ons gevoel voor humor wel samen komt. Maar eens vragen naar de laatste ontwikkelingen van ‘The Bold’ of eerder over het stilstaande gezicht van Brooke. En ja ook dat van Ridge. En ik zou haar enthousiast horen vertellen over die ingewikkelde verhaallijnen.

Een trotse overgrootmoeder zit hier voor me…

Een mooie boog denk ik zo naar de die van onze eigen familie. We praten over de kleinkinderen die soms alweer kinderen hebben. Een trotse overgrootmoeder zit hier voor me, met haar vinger over de gezichtjes op de foto’s.  Ik wil er graag achter komen hoe zij opa heeft leren kennen. Ik hoor haar één voor één de namen van de honden opnoemen die door de jaren bij haar in huis zijn geweest. En ja, opa was gek op dieren. Vanaf jongs af aan stond hij eigenlijk altijd met een hond op de foto. “Goh, das alweer bijna 80 jaar geleden, dat ik hem voor het eerst…” Ze begint te lachen: “Je wilt het misschien niet geloven… met een hond in zijn armen de straat in zag lopen”.