Fashionista en de geit

Mijn oma shopte ruim 60 jaar geleden een nieuwe outfit bij elkaar die mooi in haar koffer paste. Naast de door mij nog steeds bewaarde rok, kocht ze ook een wit mouwloos bloesje en een knalrode handtas. Als een fashionista achterop bij mijn opa op een vespa, dat zou haar zeker niet misstaan. Ik wijt die stijl aan haar Italiaanse paspoort. Gezegend met een goede smaak, want geboren in een dorpje in de Dolomieten.

Grasvlekken zijn nu eenmaal nogal hardnekkig.

Ik herinner me een zwart-wit foto waarop ze de outfit draagt. Netjes gedrapeerd over haar zijdelings gebogen benen. Toch wat onhandig zit ze daar op het gras en ook behoedzaam om haar rok maar netjes te houden. Grasvlekken zijn nu eenmaal nogal hardnekkig. Vlakbij is een fontein, een ietwat basale vertoning vergeleken met het exemplaar uit de beroemde scene in Dolce Vita. Het is ook geen Rome, wel Italië. Die fontein staat in de geboorteplaats van mijn oma, die zij met mijn opa bezocht. Het was begin jaren 50. Er was jaren gespaard om samen deze trip te maken. De kinderen bleven thuis in Nederland. Een reis die heel wat meer om handen had, dan tegenwoordig een low budget vlucht.

… een ietwat basale vertoning vergeleken met het exemplaar uit de beroemde scene in Dolce Vita.

Op een andere foto staat ze tussen oudere vrouwen uit het dorp. In het midden pronkt een dolomitaanse berggeit, stevig vastgehouden bij de hoorns. Met die outfit is ze een verschijning in het dorpje, ergens gelegen tussen die kolossale dolomietrotsen. En zo kon haar geboorteplaats niet ontkomen aan die swingende fifties.

Die rok fluistert ontmoetingen uit het verleden…

Aan de reisgenoten uit die tijd kan ik verder niets meer vragen. Zolang er niet op een rok gezeten wordt, aanschouwt het de omgeving al reondzwierend over een plein. Die rok fluistert ontmoetingen uit het verleden zo mijn kast in. Een geitenlucht heb ik (gelukkig) tot nog toe niet kunnen ontdekken.