Straatnaam wijsheid  (part I)

Graag maak ik tijd vrij voor het onderzoeken van mijn eigen familiegeschiedenis. Die ontdekkingen die ik doe zijn ook zeker voer voor mijn ninekdotes. Voordat ik überhaupt iets ontdek is het vaak nog de vraag wat ik nu weer eens ga onderzoeken. En eigenlijk maakt het niet zoveel uit wat je als beginpunt neemt. Een familiegeschiedenis ontvouwt zich soms net als een kaart, beetje bij beetje krijg je een overzicht. Tegelijk is het onderdeel van de tijdsgeest, want grenzen verschuiven en vervagen nadat de jaren verstrijken.

Zo zit je dan ineens te kijken naar een kruisje van een van je stamvaders…

Het bezoeken van een archief is iets wat ik eigenlijk te weinig doe, maar voor het onderzoeken van bijvoorbeeld een stamboom nog nodig. Ondanks dat streekarchieven online verschillende registers en aktes beschikbaar hebben gesteld. Zo zit je dan ineens te kijken naar een kruisje van een van je stamvaders, getekend in augustus 1771. De beste man was niet in staat te schrijven, staat er ook nog keurig bij genoteerd door de notaris. Nadat ik online al heel wat inschrijvingen van Brabantse familieleden uit de vorige eeuw kon inzien, besloot ik te onderzoeken op welk adres zij hadden gewoond. Uitzoeken of dit nog bestaat, misschien het huis vinden waar een van de voorouders gewoond heeft of alleen al het straatje terugvinden. Dit was onlangs mijn beginpunt voor een bezoek aan het streekarchief Langstraat Heusden en Altena in het prachtige vestingplaatsje Heusden.

Brabantse vlaggen sieren een dorpscafé.

Een andere omgeving zien, de geografische ligging ervaren en door de hobbelige busreis over de kinderkopjes richting Heusden. Herinneringen aan de fietstochten in allerlei weersomstandigheden naar opa en oma komen naar boven borrelen. Een gevoel van nostalgie is haast onvermijdelijk. De bus passeert soortgelijke dorpjes als die we tijdens die tochten aandeden. Brabantse vlaggen sieren een dorpscafé. In een kern, rondom een kerkplein en soms zelfs een tweede concurrerende supermarkt in hetzelfde straatje. Andere dorpjes hebben een plaatsnaambordje en een rotonde. Niet veel meer dan dat is er te ontdekken. Een vrouw die bij het uitstappen de buschauffeur nog even een typisch Brabants ‘Houdoe’ wenst. De bus rijdt de vesting binnen en hobbelt richting de halte waar ik eruit moet.

Ik vond een aanwijzing van het inschrijfadres van een van de voorouders.

Het streekarchief is gevestigd in het voormalige  stadhuis, inclusief een studiezaal en behulpzame archivarissen die je van allerlei archiefstukken kunnen voorzien. Mijn jas en tas met inhoud moet opgeborgen worden in een kluisje. Gewapend met een opschrijfboekje en een potlood (een pen is niet toegestaan) installeer ik mezelf in de studiezaal. Daar krijg ik al gauw te horen dat in een plattelandsgemeente het vinden van een straat in een bevolkingsregister niet bepaald vanzelfsprekend is. Zeker niet in de periode waarin ik op zoek ben. Ik vond een aanwijzing van het inschrijfadres van een van de voorouders. Het was wel een korte aanwijzing, want er stond alleen een hoofdletter en een cijfer genoteerd. Bij het archief werd er meteen meegedacht en kreeg ik de tip in het overzicht gewijzigde straatnamen te zoeken. Zoiets kun je niet digitaal doorbladeren en wat dat betreft was dit beginpunt dus alleen al een bezoekje waard aan het archief.

Ik begon te bladeren in de aangereikte map met archiefstukken. Op zoek naar aanwijzingen die meer duidelijkheid zouden geven over de hoofdletter en het cijfer. Benieuwd of ik een beetje streetwise ben geworden in de map met wijzigingen van straatnamen? Je leest het vervolg in part II van deze ninekdote…